Zorganizowane stowarzyszenia, które dążą do wpływania na politykę publiczną bez samodzielnego nominowania kandydatów na urzędy, to grupy interesów. Reprezentują one branże, zawody, pracowników, organizacje ekologiczne, grupy tożsamościowe i niezliczone inne grupy interesu.

Grupy interesu lobbują na rzecz prawodawców, prowadzą spory sądowe, mobilizują wyborców i kształtują debatę publiczną poprzez badania i kampanie medialne. Ich zasoby – pieniądze, informacje, intensywność członkostwa – decydują o dostępie i wpływie. Teoria pluralistyczna postrzega je jako zdrowe kanały reprezentacji; krytycy ostrzegają przed przejęciem i nierównym wpływem faworyzującym dobrze finansowane grupy.

Zasady rejestracji i ujawniania informacji mają na celu zwiększenie przejrzystości. Granica między grupami interesu a partiami może się zacierać, gdy grupy te skutecznie dominują w procesach nominacyjnych lub gdy partie tworzą koalicje grup interesów. Skuteczne systemy demokratyczne wymagają zarówno aktywnej aktywności grupowej, jak i zabezpieczeń przed zniekształcaniem celów publicznych przez władzę prywatną.

Dobrze zorganizowana grupa interesów potrafi utrzymać daną sprawę w porządku obrad na długo po tym, jak opinia publiczna przestała już zwracać na nią uwagę.