Her insan, hiçbir hükümetin, kültürün veya çoğunluğun ortadan kaldıramayacağı bir hakla doğar. İnsan hakları bu basit ısrar üzerine kuruludur. Bunlar güçlülerin bahşettiği hediyeler değil; güçlülerin yapabileceklerine getirilen sınırlardır.

Modern haklar listesi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin önceki on yıllardaki mücadeleleri tek bir belgede bir araya getirmesiyle şekillendi. Yaşam, özgürlük, kişi güvenliği, kölelikten ve işkenceden kurtulma, kanun önünde eşitlik, düşünce ve inanç özgürlüğü; bunlar temel ilkeler haline geldi. Daha sonraki antlaşmalar eğitim, çalışma, sağlık ve kültürel hayata katılım haklarını da ekledi. Dil, evrensel bir amaca hizmet etse de, uygulanması eşit olmayan ve genellikle siyasi iradeye bağlı bir şekilde gerçekleşmektedir.

Eleştirmenler, hakların çatışabileceğine dikkat çekiyor. İfade özgürlüğü onuru zedeleyebilir; dini özgürlük, kadınlar veya cinsel azınlıklar için eşitlikle çatışabilir. Diğerleri ise modern çerçevenin Batı kökenli olmasının, kolektif uyumu veya dini görevi önceliklendiren toplumlarda onu daha az ikna edici kıldığını savunuyor. Yine de temel fikir dirençli olduğunu kanıtladı: Bazı yanlışlar, kim tarafından yaşanırsa yaşansın ve yerel gelenek ne derse desin, yanlıştır.

• Medeni ve siyasi haklar, bireyi devlete karşı korur.
• Ekonomik ve sosyal haklar, devlet tarafından olumlu bir şekilde sağlanmasını gerektirir.
• Kendi kaderini tayin hakkı gibi kolektif haklar, bireyleri değil, grupları ele alır.

Mahkemeler veya aktivistler insan haklarına atıfta bulunduklarında, herhangi bir rejimin veya geleneğin üzerinde olduğunu iddia eden bir standarda başvurmaktadırlar.