Vatandaşlar, siyasi topluluğa üye olmaları nedeniyle belirli haklara sahiptirler. Medeni haklar, siyasi katılıma, kanun önünde eşit muameleye ve keyfi ayrımcılıktan korunmaya yönelik haklardır.

Klasik medeni haklar arasında oy kullanma hakkı, ifade özgürlüğü, adil yargılanma hakkı ve kamu hizmetlerine ve istihdama eşit erişim yer alır. Anayasalar, kanunlar ve mahkeme kararları bunları tanımlar ve uygular. Sosyal hareketler, bu haklardan pratikte kimlerin yararlandığının kapsamını defalarca genişletti; köleliği kaldırdı, oy hakkını genişletti ve ırk, cinsiyet, din ve diğer özelliklere dayalı ayrımcılığı yasakladı.

Uygulama hâlâ kusurlu. Yasal güvenceler, toplumsal tutumları ve idari kapasiteyi aşabilir. Medeni hakların özel derneklere ne kadar uzanması gerektiği ve grup çözümleri ile bireysel muamele arasındaki denge konusunda tartışmalar devam ediyor. Medeni haklar terminolojisi artık anlaşmazlıkları orijinal bağlamlarının çok ötesine taşıyor.

Sadece kağıt üzerinde var olan bir hak, kurumlar ve kültür onu destekleyene kadar çok az koruma sağlar.