İnsan büyüklüğünde silindirik bir robot, bir gemiden açık denize bırakılıyor ve kayboluyor. Önümüzdeki on yıl boyunca, ömrünün neredeyse tamamını karanlıkta geçirecek, yüzeyin bir kilometre altında sürüklenecek, sonra iki kilometreye kadar batacak, ardından suyu ölçerken tekrar yüzeye çıkacak. Uydu aracılığıyla evle iletişim kurmak için bir günden az bir süre yüzeye çıkıyor. Sonra bunu tekrar yapıyor. Ve bunu yaklaşık 150 kez tekrarlıyor.

Bu rutin, okyanus bilimcilerinin okyanusun üst katmanlarını nasıl gördüğünü değiştiren, yaklaşık 4.000 şamandıradan oluşan uluslararası bir filo olan Argo programının özünü oluşturuyor. Her şamandıra sıcaklık, tuzluluk ve basınç için sensörler taşıyor. Tuzluluk, iletkenlik ölçümlerinden elde ediliyor, çünkü tuzlu su elektriği tatlı sudan farklı şekilde iletiyor. Veri akışı neredeyse gerçek zamanlı olarak geri gönderiliyor ve herkes tarafından ücretsiz olarak indirilebiliyor.

Sistemi çalıştıran nedir?

• Derinlikte nötr kaldırma kuvveti. Şamandıralar, batmadan veya yükselmeden yaklaşık 1.000 metrede sürüklenmek üzere balastlanmıştır; bu da pil tasarrufu sağlar ve yıllarca akıntılarla birlikte hareket etmelerine olanak tanır.
• Basit bir pompa. İçteki bir balon yağı içeri ve dışarı hareket ettirir. Dıştaki balonu şişirmek şamandıranın yükselmesine, söndürmek ise batmasına neden olur.
• A 10 günlük döngü. Park et, sürüklen, 2000 metreye in, profil çıkararak yüksel, yüzeye çık, veri ilet, tekrarla.

Bunun getirisi muazzam bir kapsama alanı. Argo şamandıraları üç milyondan fazla profil topladı; bu, gemiler ve demirli şamandıralar tarafından toplanan okyanus bilgilerinin toplamının dört katı. Bu rekor, hava tahminlerini, iklim değerlendirmelerini ve uzun vadeli okyanus ısınmasının tespitini destekliyor.