Çıplak kaya. Liken. Yosun. Çimen. Çalılar. Ağaçlar. Bir ekosisteme yeterince zaman verin, değişecektir, bazen de dramatik bir şekilde. Ardıllık, tür bileşiminde zaman içinde meydana gelen kademeli değişimdir ve ekolojinin en eski fikirlerinden biridir.

Frederic Clements, 1900'lerin başlarında, ardıllığın iklim tarafından belirlenen istikrarlı bir doruk topluluğunda sona erdiğini öne sürdü. Henry Gleason ise bunun yerine, toplulukların yerel koşullara bireysel olarak yanıt veren türlerin gevşek bir araya gelmesinden oluştuğunu savundu. Tartışma hala devam ediyor. Günümüzde çoğu ekolog, bozulma, şans ve tarihin önemli roller oynadığı Gleason'ın görüşüne daha yatkındır.

İki ana tür

• Birincil ardıllık, topraksız çıplak yüzeyde başlar.
• İkincil ardıllık, bir bozulmanın ardından daha önce kolonize edilmiş topraklarda başlar.

1980'deki volkanik patlamanın ardından St. Helens Dağı, birincil ardıllığı incelemek için doğal bir laboratuvar haline geldi. Ekolojistler, bitkilerin, böceklerin ve memelilerin geri dönüşünü on yıllardır takip ediyorlar. İyileşme düz bir çizgi değil. Döngüler yapıyor, duraklıyor ve bazen tersine dönüyor. Ardışıklık, nihai bir hedefe doğru bir yürüyüşten ziyade, organizmalar ve çevreleri arasında uzun bir diyalog gibidir.