Kale rotsen. Korstmossen. Mos. Gras. Struiken. Bomen. Geef een ecosysteem genoeg tijd en het zal veranderen, soms drastisch. Successie is de geleidelijke verschuiving in de soortensamenstelling in de loop van de tijd, en het is een van de oudste concepten binnen de ecologie.

Frederic Clements opperde begin twintigste eeuw dat successie eindigt in een stabiele climaxgemeenschap die wordt bepaald door het klimaat. Henry Gleason betoogde daarentegen dat gemeenschappen losse verzamelingen van soorten zijn die individueel reageren op lokale omstandigheden. Het debat hierover woedt nog steeds. De meeste ecologen neigen tegenwoordig naar Gleasons visie, waarbij verstoring, toeval en geschiedenis een belangrijke rol spelen.

Twee hoofdtypen

• Primaire successie begint op een kale ondergrond zonder aarde.
• Secundaire successie begint op eerder gekoloniseerde grond na een verstoring.

Na de uitbarsting van Mount St. Helens in 1980 werd het een natuurlijk laboratorium voor het bestuderen van primaire successie. Ecologen volgen al decennialang de terugkeer van planten, insecten en zoogdieren. Het herstel verloopt niet in een rechte lijn. Het maakt lussen, stagneert en keert soms zelfs om. Successie is minder een mars naar een eindbestemming en meer een langdurig gesprek tussen organismen en hun omgeving.