Nagie skały. Porosty. Mech. Trawa. Krzewy. Drzewa. Daj ekosystemowi wystarczająco dużo czasu, a zmieni się, czasem dramatycznie. Sukcesja to stopniowa zmiana składu gatunkowego w czasie i jest jedną z najstarszych idei ekologii.

Frederic Clements zaproponował na początku XX wieku, że sukcesja kończy się stabilną wspólnotą klimaksową, determinowaną przez klimat. Henry Gleason argumentował natomiast, że wspólnoty to luźne zespoły gatunków, reagujące indywidualnie na lokalne warunki. Debata wciąż trwa. Większość współczesnych ekologów skłania się ku poglądowi Gleasona, w którym główną rolę odgrywają zaburzenia, przypadek i historia.

Dwa główne typy

• Sukcesja pierwotna rozpoczyna się na gołym podłożu bez gleby
• Sukcesja wtórna rozpoczyna się na wcześniej skolonizowanym terenie po zakłóceniu

Góra St. Helens po erupcji w 1980 roku stała się naturalnym laboratorium do badań nad sukcesją pierwotną. Ekolodzy od dziesięcioleci śledzą powrót roślin, owadów i ssaków. Proces ten nie przebiega w linii prostej. Zapętla się, zatrzymuje, a czasem cofa. Sukcesja to nie tyle marsz ku celowi końcowemu, co raczej długa rozmowa między organizmami a ich środowiskiem.