Kolon, yükleri aşağıya doğru aktaran dikey bir yapısal elemandır. Kirişlerin, döşemelerin ve çatıların ağırlığını temele taşır. Esas olarak basınç altında çalışır. Kısa ve kalın bir kolon ezilir. Uzun ve ince bir kolon ise bükülür. Uzunluk, şekil ve malzeme arasındaki ilişki, ne kadar yük taşıyabileceğini belirler. Kolonlar, mimarideki en eski yapısal elemanlardan biridir. Yunanlılar onları taştan oymuşlardır. Romalılar oranlarını iyileştirmişlerdir. Modern mühendisler onları çelik ve betonarme malzemeden inşa ederler.

Kolonlar birçok çeşitte olabilir. Çelik kolonlar genellikle I şeklinde veya içi boş boru şeklindedir. Beton kolonlar demir donatı ile güçlendirilmiştir ve yerinde dökülebilir veya önceden dökülmüş olabilir. Ahşap kolonlar hafif çerçeve yapılarında kullanılır. Kompozit kolonlar çelik ve betonu birleştirir. Kolon açıkta olabilir veya duvarın içine gizlenebilir. Bazı binalarda kolonlar ön plana çıkarılırken, bazılarında gizlenir.

Bağlantılar önemlidir. Bir kolon, yükünü temele aktarmalı ve üstündeki kirişlerden ve döşemelerden gelen yükleri karşılamalıdır. Kötü detaylandırılmış bir bağlantı, özellikle deprem veya rüzgar yükü altında başarısız olabilir. Deprem bölgelerinde, kolonlar kırılmadan bükülecek şekilde tasarlanmalı ve bağlantılar elemanlardan daha güçlü olmalıdır. Kolon basit bir kavramdır. Mühendislik ise öyle değildir.