Een kolom is een verticaal constructie-element dat belastingen naar beneden overbrengt. Hij draagt ​​het gewicht van balken, vloeren en daken naar de fundering. De kolom werkt voornamelijk onder druk. Een korte, dikke kolom bezwijkt onder de druk. Een hoge, slanke kolom knikt. De verhouding tussen lengte, vorm en materiaal bepaalt hoeveel belasting een kolom kan dragen. Kolommen behoren tot de oudste constructie-elementen in de architectuur. De Grieken hakten ze uit steen. De Romeinen verfijnden hun proporties. Moderne ingenieurs bouwen ze van staal en gewapend beton.

Kolommen bestaan ​​in vele soorten. Een stalen kolom heeft vaak een I-vorm of is een holle buis. Een betonnen kolom is versterkt met wapeningsstaal en kan ter plaatse worden gestort of geprefabriceerd. Een houten kolom wordt gebruikt in lichte constructies. Een composietkolom combineert staal en beton. De kolom kan zichtbaar zijn of in een muur verborgen. In sommige gebouwen worden kolommen juist benadrukt. In andere zijn ze weggewerkt.

Verbindingen zijn essentieel. Een kolom moet zijn belasting overbrengen op de fundering en de belastingen van de balken en vloerplaten erboven opnemen. Een slecht ontworpen verbinding kan bezwijken, vooral onder seismische of windbelasting. In aardbevingsgebieden moeten kolommen zo ontworpen worden dat ze kunnen buigen zonder te breken, en de verbindingen moeten sterker zijn dan de elementen zelf. De kolom is een eenvoudig concept. De technische aspecten ervan zijn dat niet.