Emeklilik fonu, çalışanlardan ve işverenlerden katkı payı toplar ve bunları emeklilik ödemeleri için yatırım yapar. Ortak bir uzun vadeli yatırım aracıdır. Katkı payları çalışma yıllarında yatırılır, fon bunları yatırım yapar ve emeklilik döneminde ödemeler yapılır. Amaç, emeklilik öncesi gelirin bir kısmını, genellikle %40 ila %80'ini karşılamaktır.

İki ana türü vardır. Tanımlı fayda planı, maaşa ve hizmet yılına bağlı olarak belirli bir aylık ödeme vaat eder. Yatırım riskini işveren üstlenir. Fon düşük performans gösterirse, işveren daha fazla katkıda bulunmak zorundadır. 401(k) gibi tanımlı katkı planı ise neyin yatırılacağını belirler ancak neyin çekileceğini belirlemez. Yatırım riskini çalışan üstlenir. Özel sektördeki çoğu işveren, son 40 yılda tanımlı fayda planlarından tanımlı katkı planlarına geçmiştir.

Emeklilik fonları, en büyük kurumsal yatırımcılar arasında yer almaktadır. Kaliforniya Kamu Çalışanları Emeklilik Sistemi (CalPERS), 400 milyar dolardan fazla varlığı yönetmektedir. Genellikle petrol fonu olarak adlandırılan Norveç Devlet Emeklilik Fonu ise 1,6 trilyon dolardan fazla varlığı yönetmektedir. Bu fonlar hisse senetleri, tahviller, gayrimenkul ve özel sermayeye yatırım yapmaktadır. Büyüklükleri sayesinde kurumsal yönetim ve piyasa trendleri üzerinde etkili olmaktadırlar.

Birçok kamu emeklilik fonu yetersiz fonlanmış durumda. Vaat edilen emeklilik ödemeleri, varlıkları bazen trilyonlarca dolar aşıyor. Bu açık siyasi bir sorun. Bu açığı kapatmak için daha yüksek katkı payları, daha düşük emeklilik ödemeleri veya daha iyi getiriler gerekiyor. Bu seçeneklerin hiçbiri popüler değil.