Fundusz emerytalny gromadzi składki od pracowników i pracodawców i inwestuje je, aby wypłacić świadczenia emerytalne. Jest to wspólny, długoterminowy instrument inwestycyjny. Składki wpływają w latach pracy, fundusz je inwestuje, a świadczenia wypłacane są w okresie przejścia na emeryturę. Celem jest zastąpienie części dochodów sprzed emerytury, często od 40 do 80 procent.

Istnieją dwa główne rodzaje. Plan zdefiniowanych świadczeń gwarantuje określoną miesięczną wypłatę zależną od wynagrodzenia i stażu pracy. Ryzyko inwestycyjne ponosi pracodawca. Jeśli fundusz nie przynosi oczekiwanych rezultatów, pracodawca musi wpłacać więcej składek. Plan zdefiniowanych składek, taki jak 401(k), określa, co wpływa, ale nie co wychodzi. Ryzyko inwestycyjne ponosi pracownik. Większość pracodawców z sektora prywatnego przeszła z planów zdefiniowanych świadczeń na plany zdefiniowanych składek w ciągu ostatnich 40 lat.

Fundusze emerytalne należą do największych inwestorów instytucjonalnych. CalPERS, Kalifornijski System Emerytalny Pracowników Publicznych, zarządza kwotą ponad 400 miliardów dolarów. Norweski Rządowy Fundusz Emerytalny, często nazywany funduszem naftowym, zarządza kwotą ponad 1,6 biliona dolarów. Inwestują w akcje, obligacje, nieruchomości i kapitał prywatny. Ich wielkość zapewnia im wpływ na ład korporacyjny i trendy rynkowe.

Wiele publicznych funduszy emerytalnych jest niedofinansowanych. Obiecane świadczenia przewyższają aktywa, czasami o biliony dolarów. Ta luka jest problemem politycznym. Jej zniwelowanie wymaga wyższych składek, niższych świadczeń lub lepszych zysków. Żadna z tych opcji nie cieszy się popularnością.