Bir yatırım fonu, birçok yatırımcıdan para toplar ve bunu hisse senetlerine, tahvillere veya diğer menkul kıymetlere yatırır. Her yatırımcı, fonun hisselerine sahiptir ve bu hisseler, temel varlıklar üzerinde orantılı bir hak iddiasını temsil eder. Profesyonel bir yönetici fonu yönetir ve neyin alınıp satılacağına karar verir. Fon, yönetim ve işletme maliyetlerini karşılamak için genellikle yıllık varlıkların %0,1 ila %1,5'i arasında bir gider oranı uygular.

Yatırım fonları iki ana türde gelir. Açık uçlu fonlar, her işlem gününün sonunda hesaplanan net varlık değeri üzerinden hisse senedi çıkarır ve geri alır. Kapalı uçlu fonlar ise hisse senetleri gibi borsalarda işlem gören sabit sayıda hisse senedi çıkarır. Borsa yatırım fonları (ETF'ler) yatırım fonlarına benzer ancak gün boyunca işlem görürler. Endeks fonları, düşük ücretlerle S&P 500 gibi bir piyasa endeksini takip eder. Aktif olarak yönetilen fonlar ise endeksi geçmeyi hedefler ve daha yüksek ücretler alır.

Yatırım fonları çeşitlendirme ve profesyonel yönetim sunar. Emeklilik hesapları ve aracı kurum platformları aracılığıyla kolayca satın alınabilirler. Ayrıca, varlıkların, ücretlerin ve risklerin açıklanmasını gerektiren Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu (SEC) tarafından düzenlenirler. Prospektüs yoğun bir belgedir, ancak önemli ayrıntıları içerir.

Yatırım fonlarına karşı en büyük argüman maliyettir. Çoğu aktif fon, ücretler düşüldükten sonra kıyaslama ölçütlerinin altında performans gösterir. 20 yıl içinde %1'lik bir ücret, getirilerinizin dörtte birini tüketebilir. Bu nedenle düşük maliyetli endeks fonları trilyonlarca dolar çekmiştir. Fon sektörü rekabetçidir ve yatırımcıların her zamankinden daha fazla düşük maliyetli seçeneği vardır.