Een beleggingsfonds bundelt geld van veel beleggers en investeert dit in aandelen, obligaties of andere effecten. Elke belegger bezit aandelen in het fonds, die een evenredig aandeel vertegenwoordigen in de onderliggende activa. Een professionele fondsbeheerder beheert het fonds en beslist welke beleggingen worden gekocht en verkocht. Het fonds brengt beheerkosten in rekening, meestal 0,1 tot 1,5 procent van de activa per jaar, om de beheer- en operationele kosten te dekken.

Beleggingsfondsen zijn er in twee hoofdsoorten. Open-end fondsen geven aandelen uit en kopen ze in tegen de intrinsieke waarde, die aan het einde van elke handelsdag wordt berekend. Closed-end fondsen geven een vast aantal aandelen uit die net als gewone aandelen op beurzen worden verhandeld. Exchange-traded funds, ofwel ETF's, lijken op beleggingsfondsen, maar worden de hele dag door verhandeld. Indexfondsen volgen een marktindex zoals de S&P 500 en hebben lage kosten. Actief beheerde fondsen proberen de index te overtreffen en rekenen daarvoor hogere kosten.

Beleggingsfondsen bieden diversificatie en professioneel beheer. Ze zijn gemakkelijk te kopen via pensioenrekeningen en beleggingsplatformen. Ze worden ook gereguleerd door de Securities and Exchange Commission (SEC), die openbaarmaking van beleggingen, kosten en risico's vereist. Het prospectus is een omvangrijk document, maar het bevat de belangrijke details.

Het grootste nadeel van beleggingsfondsen is de kosten. De meeste actieve fondsen presteren na aftrek van kosten minder goed dan hun benchmarks. Over een periode van 20 jaar kan een vergoeding van 1 procent een kwart van uw rendement opslokken. Dat is de reden waarom goedkope indexfondsen miljarden dollars hebben aangetrokken. De fondsenindustrie is concurrerend en beleggers hebben meer goedkope opties dan ooit.