Fundusz inwestycyjny gromadzi środki od wielu inwestorów i inwestuje je w akcje, obligacje lub inne papiery wartościowe. Każdy inwestor posiada udziały w funduszu, które reprezentują proporcjonalne prawo do aktywów bazowych. Funduszem zarządza profesjonalny zarządzający, decydując o tym, co kupić i sprzedać. Fundusz pobiera opłatę w wysokości 0,1–1,5% aktywów rocznie, aby pokryć koszty zarządzania i koszty operacyjne.

Fundusze inwestycyjne występują w dwóch głównych rodzajach. Fundusze otwarte emitują i wykupują jednostki uczestnictwa po wartości aktywów netto, która jest obliczana na koniec każdego dnia obrotu. Fundusze zamknięte emitują ustaloną liczbę jednostek uczestnictwa, które są przedmiotem obrotu giełdowego, podobnie jak akcje. Fundusze ETF (Exchange Traded Funds) są podobne do funduszy inwestycyjnych, ale ich obrót trwa przez cały dzień. Fundusze indeksowe śledzą indeks rynkowy, taki jak S&P 500, przy niskich opłatach. Aktywnie zarządzane fundusze starają się przebić indeks i pobierają wyższe opłaty.

Fundusze inwestycyjne oferują dywersyfikację i profesjonalne zarządzanie. Łatwo je kupić za pośrednictwem kont emerytalnych i platform maklerskich. Są one również regulowane przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), która wymaga ujawnienia informacji o posiadanych aktywach, opłatach i ryzyku. Prospekt emisyjny jest obszernym dokumentem, ale zawiera istotne szczegóły.

Argumentem przeciwko funduszom inwestycyjnym są koszty. Większość aktywnych funduszy osiąga gorsze wyniki niż benchmarki po uwzględnieniu opłat. W ciągu 20 lat opłata w wysokości 1% może pochłonąć jedną czwartą zysków. Właśnie dlatego tanie fundusze indeksowe przyciągnęły biliony dolarów. Branża funduszy jest konkurencyjna, a inwestorzy mają do dyspozycji więcej tanich opcji niż kiedykolwiek wcześniej.