Sermaye gereksinimleri, bir bankanın zararları karşılamak için tutması gereken minimum sermaye miktarını belirler. Sermaye, kasada saklanan nakit değildir. Bankanın varlıkları ile yükümlülükleri arasındaki farktır ve hissedarlar ile birikmiş kârlar tarafından finanse edilir. Düzenleyiciler, bankaların risk ağırlıklı varlıklarının belirli bir yüzdesine eşit sermaye tutmasını şart koşar. Risk ne kadar yüksekse, gereken sermaye de o kadar fazladır.

Kurallar Basel Anlaşmalarından kaynaklanmaktadır. Mevcut çerçeve olan Basel III, en az %4,5'lik bir ana sermaye oranı ve %2,5'lik bir sermaye koruma tamponu olmak üzere toplam %7'lik bir oran gerektirmektedir. Sistemik öneme sahip bankaların ek sermaye bulundurması gerekmektedir. En büyük ABD bankaları ise daha da katı şartlarla karşı karşıyadır ve stres testleri, şiddetli bir durgunluktan sağ çıkabilmeleri için ne kadar sermayeye ihtiyaç duyduklarını belirler.

Sermaye gereksinimleri bir denge meselesidir. Çok az sermaye, bankaların zarar etmesi durumunda iflas etmesine yol açar. Çok fazla sermaye ise bankaların daha az kredi vermesine ve ekonominin yavaşlamasına neden olur. 2008 krizi, sermaye seviyelerinin çok düşük olduğunu gösterdi. Bankaların ipotek kayıplarını karşılayacak çok az tamponu vardı ve vergi mükellefleri onları kurtarmak zorunda kaldı. O zamandan beri, en büyük bankalardaki sermaye seviyeleri yaklaşık olarak iki katına çıktı.

Eleştirmenler, sermaye gereksinimlerinin hâlâ çok karmaşık olduğunu ve bankaların risk ağırlıklarını manipüle ettiğini savunuyor. Bazı ekonomistler, riskten bağımsız olarak toplam varlıkların yüzdesi olarak sermaye gerektiren basit bir kaldıraç oranı öneriyor. Tartışma devam ediyor, ancak ilke kesinleşti: bankaların riske atılması gerekiyor.