Kapitaalvereisten bepalen het minimale kapitaal dat een bank moet aanhouden om verliezen op te vangen. Kapitaal is geen contant geld in een kluis. Het is het verschil tussen de activa en de passiva van een bank, gefinancierd door aandeelhouders en ingehouden winsten. Toezichthouders eisen dat banken kapitaal aanhouden dat gelijk is aan een percentage van hun risicogewogen activa. Hoe hoger het risico, hoe meer kapitaal er nodig is.

De regels zijn afkomstig van de Bazel-akkoorden. Bazel III, het huidige raamwerk, vereist een minimale Common Equity Tier 1-ratio van 4,5 procent, plus een kapitaalbuffer van 2,5 procent, voor een totaal van 7 procent. Systeemrelevante banken moeten extra kapitaal aanhouden. De grootste Amerikaanse banken worden geconfronteerd met nog strengere eisen, waarbij stresstests bepalen hoeveel kapitaal ze nodig hebben om een ​​ernstige recessie te overleven.

Kapitaalvereisten zijn een afweging. Te weinig kapitaal en banken gaan failliet als ze verliezen lijden. Te veel kapitaal en banken lenen minder uit, waardoor de economie afremt. De crisis van 2008 liet zien dat de kapitaalniveaus te laag waren. Banken hadden weinig buffer om verliezen op hypotheken op te vangen en de belastingbetaler moest ze redden. Sindsdien zijn de kapitaalniveaus bij de grootste banken ongeveer verdubbeld.

Critici stellen dat de kapitaalvereisten nog steeds te complex zijn en dat banken de risicowegingen manipuleren. Sommige economen stellen een eenvoudige hefboomratio voor, waarbij kapitaal als percentage van de totale activa vereist is, ongeacht het risico. Het debat woedt voort, maar het principe staat vast: banken moeten een eigen belang hebben.