Wymogi kapitałowe określają minimalną kwotę kapitału, jaką bank musi posiadać, aby pokryć straty. Kapitał to nie gotówka w skarbcu. To różnica między aktywami banku a jego zobowiązaniami, finansowana przez akcjonariuszy i zatrzymane zyski. Organy regulacyjne wymagają od banków utrzymywania kapitału równego procentowi ich aktywów ważonych ryzykiem. Im wyższe ryzyko, tym większy wymagany kapitał.

Zasady wynikają z Porozumień Bazylejskich. Bazylea III, obecnie obowiązująca umowa, wymaga minimalnego współczynnika kapitału podstawowego Tier 1 na poziomie 4,5% oraz bufora kapitałowego w wysokości 2,5%, co daje łącznie 7%. Banki o znaczeniu systemowym muszą posiadać dodatkowy kapitał. Największe banki amerykańskie stoją przed jeszcze bardziej rygorystycznymi wymogami, a testy warunków skrajnych określają, ile kapitału potrzebują, aby przetrwać poważną recesję.

Wymogi kapitałowe to kompromis. Zbyt niski kapitał oznacza, że ​​banki upadają w przypadku strat. Zbyt wysoki – banki udzielają mniej kredytów, co spowalnia gospodarkę. Kryzys z 2008 roku pokazał, że poziom kapitału był zbyt niski. Banki miały niewielką rezerwę kapitałową na pokrycie strat z tytułu kredytów hipotecznych i podatnicy musieli je ratować. Od tego czasu poziom kapitału w największych bankach wzrósł mniej więcej dwukrotnie.

Krytycy twierdzą, że wymogi kapitałowe są nadal zbyt złożone, a banki manipulują wagami ryzyka. Niektórzy ekonomiści proponują prosty wskaźnik dźwigni finansowej, wymagający kapitału jako procentu aktywów ogółem, niezależnie od ryzyka. Debata trwa, ale zasada jest ustalona: banki muszą mieć w tym swój interes.