Bir süperşarj, motora normalde alabileceğinden daha fazla hava pompalar. Daha fazla hava, daha fazla yakıtın yanabileceği anlamına gelir ve daha fazla yakıt da daha fazla güç demektir. Süperşarj, genellikle krank milinden gelen bir kayışla mekanik olarak tahrik edilir. Bu doğrudan tahrik, anında tepki sağlar. Ancak dönmesi için motor gücünün bir kısmını da tüketir.

Süperşarjlar 1900'lerin başlarına kadar uzanır ve uçak motorlarında ve kara hız yarış araçlarında yoğun olarak kullanılmıştır. Detroit, 1930'larda bunları seri üretim otomobillere de entegre etmiştir. Günümüzde, kayış yerine egzoz enerjisini kullanan turboşarjlarla rekabet halindedirler.

Süperşarjör tipleri

• Kökler: Amerikan V8 motorlarında yaygın olan, birbirine kenetlenen iki rotor.
• Çift vidalı: daha verimli, satış sonrası kitlerde yaygın olarak kullanılır.
• Santrifüj: Turboşarj gibi görünür ama kayışla tahrik edilir.
• Eaton tarzı: Düşük devir torku için OEM'lerin tercih ettiği model.

Turboşarjın en büyük avantajı tepki süresidir. Süperşarj her zaman motorla birlikte döndüğü için gecikme olmaz. En büyük dezavantajı ise verimliliktir. Turboşarj, atık egzoz enerjisini geri kazanır. Süperşarj ise krank milinden güç alarak güç üretir. Çekme, arazi sürüşü ve performans otomobilleri için bu denge genellikle mantıklıdır.