Asteroitler, güneş sisteminin oluşumundan kalan kayalık kalıntılardır. Güneşin etrafında, çoğunlukla Mars ve Jüpiter arasındaki bir kuşakta yörünge çizerler ve boyutları çakıl taşlarından yaklaşık 525 kilometre çapındaki Vesta'ya kadar değişir. Gezegenlerin aksine, yuvarlak bir şekil alacak kadar kütle biriktiremediler. Çoğu düzensiz kaya ve metal parçalarıdır.

İki nedenden dolayı önemlidirler. Birincisi, zaman kapsülleridirler. Bileşimleri, gezegenler oluşmadan önceki erken güneş bulutsusunun kimyasını korur. OSIRIS-REx ve Hayabusa2 gibi görevler, bilim insanlarının hala analiz ettiği örnekler geri getirdi. İkincisi, bize çarpabilirler. 66 milyon yıl önce dinozorları yok eden çarpma, yaklaşık 10 kilometre genişliğinde bir asteroit tarafından gerçekleştirilmişti. Daha küçük olanlar daha sık gelir.

Gökbilimciler, Dünya'ya yakın büyük asteroitlerin çoğunu kataloglamış durumda, ancak daha küçük olanların birçoğu henüz keşfedilmemiş durumda. Gezegen savunma programları bunları takip ediyor ve tehdit oluşturan bir cismi saptırmanın yollarını araştırıyor. 2022'de NASA'nın DART görevi, küçük bir asteroit uydusunun yörüngesini başarıyla değiştirerek tekniğin işe yaradığını kanıtladı.