Bahçecilik, basit el aletleri kullanan küçük ölçekli bir tarım sistemidir. Kazma çubukları, çapalar ve palalar işi yapar. Pulluk yok, yük hayvanı yok, sulama kanalı yok. Bahçeler genellikle yakıp-kesme yöntemiyle temizlenir, ardından tatlı patates, taro, mısır, fasulye, muz gibi çeşitli ürünler ekilir. Birkaç mevsim sonra toprak verimliliği düşer ve arazi terk edilir. Çiftçi başka bir yere gider ve yeni arazi temizler.

Bu sistem, avcı-toplayıcılığa göre daha büyük, ancak yoğun tarıma göre daha küçük nüfusları destekler. Tropikal ormanlarda ve pulluk kullanımının pratik olmadığı tepelik bölgelerde yaygındır. Bahçıvanlar genellikle köylerde yaşar ve karmaşık akrabalık ağlarını sürdürürler. Toprak genellikle bireylerden ziyade soylar veya klanlar tarafından sahiplenilir. Fazlalık mütevazı olduğundan, tam zamanlı zanaat uzmanları ve yöneticiler nadirdir.

Başlıca özellikler

• Sadece el aletleri kullanılacaktır; pulluk veya yük hayvanı kullanılması yasaktır.
• Nadas dönemleriyle birlikte yer değiştirerek yapılan tarım.
• Tek tip ürün yetiştirilen tarlalar yerine, karışık ürün yetiştirilen tarlalar.
• Akrabalık ilişkilerine dayalı toprak mülkiyetiyle yönetilen köy yaşamı.

Bahçecilik, toplayıcılık ve yoğun tarım arasında bir yerde konumlanır. Bu da tarımın sadece endüstriyel modelden ibaret olmadığını, birçok farklı biçimde yapılabileceğini gösterir.