Ogrodnictwo to system rolnictwa na małą skalę, który wykorzystuje proste narzędzia ręczne. Do pracy używa się kijów, motyk i maczet. Nie używa się pługów, zwierząt pociągowych ani kanałów irygacyjnych. Ogrody są często karczowane poprzez wypalanie, a następnie obsadzane mieszanką roślin: batatów, kolokazji, kukurydzy, fasoli i bananów. Po kilku sezonach żyzność gleby spada i działka zostaje porzucona. Rolnik rusza dalej i karczuje nowy teren.

System ten wspiera większe populacje niż rolnictwo zbieracko-zbierackie, ale mniejsze niż rolnictwo intensywne. Jest powszechny w lasach tropikalnych i regionach pagórkowatych, gdzie pługi są niepraktyczne. Ogrodnicy często mieszkają we wsiach i utrzymują złożone sieci pokrewieństwa. Ziemia jest zazwyczaj w posiadaniu rodów lub klanów, a nie jednostek. Nadwyżki są niewielkie, więc specjaliści od rzemiosła i władcy na pełen etat są rzadkością.

Główne cechy

• Tylko narzędzia ręczne; nie wolno używać pługa ani zwierząt pociągowych.
• Uprawa przemienna z okresami ugorowania.
• Mieszane uprawy zamiast pojedynczych pól.
• Życie na wsi, w którym własność ziemi opiera się na więzach pokrewieństwa.

Ogrodnictwo plasuje się pomiędzy zbieractwem a rolnictwem intensywnym. Pokazuje, że rolnictwo występuje w wielu formach, nie tylko w modelu przemysłowym.