Mera, genellikle tarıma elverişsiz, çok kuru, çok kayalık veya çok dik olan, otlatma amacıyla kullanılan ekilmemiş arazidir. Dünya kara yüzeyinin yaklaşık yarısını kaplar; Amerikan Batısı ve Avustralya iç bölgelerinden Sahel ve Orta Asya bozkırlarına kadar uzanır. Çoğunluğu otlak, çalılık veya savandır.

Bu araziler çok düşük yoğunlukta yönetiliyor. Bir ineğin yeterli yem bulabilmesi için onlarca hektara ihtiyacı olabilir. Yağışlar tahmin edilemez ve kuraklık tekrarlayan bir özelliktir. Çobanlar ve çiftlik sahipleri, otları takip ederek hayvanları mevsimlere göre hareket ettirirler. Bazı bölgelerde, yaban hayatı çiftlik hayvanlarıyla aynı mera alanını paylaşır ve su ve yem konusunda sürekli çatışmalar yaşanır.

Yaygın mera türleri

• Kısa otlu ve karışık otlu çayır
• Çöl çalılıkları ve adaçayı bozkırları
• Tropikal savana ve dikenli çalılıklar
• Alp ve dağ eteklerindeki çayırlar

Aşırı otlatma en büyük tehdittir. Hayvanlar çok uzun süre aynı arazide tutulduğunda, lezzetli bitkiler kaybolur, çıplak toprak ortaya çıkar ve erozyon meydana gelir. Mera alanlarını sağlıklı tutmak için standart yöntemler arasında rotasyonlu otlatma, dinlenme süreleri ve yağış miktarına göre ayarlanmış hayvan yoğunluğu yer almaktadır.