Yem, çiftçilerin hayvanlarına otlatmak yerine getirdikleri yemdir. Saman, kuru ot, silaj ve doğranmış yeşil bitkiler yem olarak sayılır. Otlaklardan farkı önemlidir: Otlaklar yetiştiği yerde yenir, yem ise hasat edilip taşınır.

Soğuk kışların veya kurak mevsimlerin yaşandığı, otlakların bulunmadığı yerlerde hayvancılığın temeli iyi yemdir. Wisconsin'deki bir süt sığırı sürüsü yılın beş ayı boyunca yonca samanı yiyebilir. Sahel'deki bir köy, kurak mevsimi atlatmak için darı sapları ve yer fıstığı kabukları gibi depolanmış mahsul kalıntılarına güvenebilir.

Yaygın yem türleri

• Saman: Kurutulmuş ot veya baklagiller, balyalanmış ve depolanmış
• Silaj: Hava geçirmez şekilde saklanmış, fermente edilmiş nemli yem.
• Saman: Tahıl hasadından sonra kalan kuru saplar.
• Kök ve yumru bitkiler: yemlik pancar, şalgam, manyok

Kalite son derece değişkendir. Çok geç biçilen ot proteinini kaybeder ve sertleşir. Çok ıslak depolanan saman küflenebilir ve hatta tutuşabilir. Çiftçiler yemi kokusuna, rengine ve hayvanların ne kadar iştahla yediğine göre değerlendirir.