Satelita geostacjonarny porusza się po orbicie synchronicznej z obrotem Ziemi. Przemieszcza się nad tym samym punktem na równiku. Jego orbita znajduje się 35 786 kilometrów nad powierzchnią Ziemi. Na tej wysokości jego okres orbitalny pokrywa się z obrotem Ziemi. Z Ziemi wydaje się on nieruchomy na niebie. Dzięki temu idealnie nadaje się do komunikacji i obserwacji pogody.

Koncepcję tę spopularyzował Arthur C. Clarke w 1945 roku. Zaproponował on wykorzystanie satelitów geostacjonarnych do globalnej komunikacji. Pierwszym był Syncom 3 z 1964 roku, który transmitował Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Obecnie setki satelitów geostacjonarnych transmitują telewizję, telefonię i dane. Stanowią one podstawę komunikacji satelitarnej.

Charakterystyka satelitów geostacjonarnych

• Stała pozycja nad równikiem
• Duże opóźnienie: około 250 milisekund w obie strony
• Szeroki zasięg: około jednej trzeciej powierzchni Ziemi
• Drogie w uruchomieniu i obsłudze
• Używany do oglądania telewizji, prognozy pogody i częściowo do oglądania Internetu

Satelity geostacjonarne mają swoje wady. Wysoka orbita oznacza wysokie opóźnienia. Jest to niekorzystne dla aplikacji działających w czasie rzeczywistym, takich jak gry i rozmowy wideo. Konstelacje na niskiej orbicie okołoziemskiej, takie jak Starlink, oferują niższe opóźnienia. Jednak satelity geostacjonarne nadal dominują w transmisjach telewizyjnych i monitorowaniu pogody.