Een geostationaire satelliet draait synchroon met de rotatie van de aarde. Hij blijft boven dezelfde plek op de evenaar. Zijn baan bevindt zich op 35.786 kilometer boven het aardoppervlak. Op die hoogte is zijn omlooptijd gelijk aan die van de aarde. Vanaf de grond lijkt hij stil te staan ​​aan de hemel. Dat maakt hem ideaal voor communicatie en weerswaarnemingen.

Het concept werd in 1945 populair gemaakt door Arthur C. Clarke. Hij stelde voor om geostationaire satellieten te gebruiken voor wereldwijde communicatie. De eerste was Syncom 3 in 1964, die de Olympische Spelen in Tokio uitzond. Tegenwoordig zenden honderden geostationaire satellieten televisie, telefonie en data uit. Ze vormen de ruggengraat van de satellietcommunicatie.

Kenmerken van geostationaire satellieten

• Vaste positie boven de evenaar
• Hoge latentie: ongeveer 250 milliseconden heen en terug.
• Groot dekkingsgebied: ongeveer een derde van het aardoppervlak.
• Duur om te lanceren en te exploiteren
• Gebruikt voor tv, weerberichten en sommige internettoepassingen.

Geostationaire satellieten hebben nadelen. De hoge baan betekent een hoge latentie. Dat is nadelig voor realtime-toepassingen zoals gaming en videogesprekken. Satellietconstellaties in een lage baan om de aarde, zoals Starlink, bieden een lagere latentie. Maar geostationaire satellieten blijven dominant in de televisie-uitzendingen en weermonitoring.