Talmud jest centralnym tekstem judaizmu rabinicznego. Składa się z Miszny – zwięzłego zbioru prawa ustnego, sporządzonego około 200 roku n.e. – oraz Gemary, obszernego komentarza i debaty, która narastała wokół Miszny w kolejnych stuleciach. Istnieją dwie wersje: Talmud Jerozolimski i dłuższy, bardziej wpływowy Talmud Babiloński.

Układ strony jest charakterystyczny. Pośrodku znajduje się krótki fragment Miszny, otoczony warstwami dyskusji, odsyłaczy i późniejszych komentarzy. Treść obejmuje zarówno drobiazgowe zasady przestrzegania szabatu i prawa dietetycznego, jak i opowieści, maksymy etyczne i spekulacje teologiczne. Argumentacja jest metodą. Rabini nie zgadzają się, podnoszą trudności i je rozwiązują – albo pozostawiają je nierozstrzygnięte. Tekst uczy czytelnika określonego sposobu myślenia w takim samym stopniu, jak przekazuje informacje.

Dla tradycyjnych Żydów Talmud nie jest jedynie dokumentem historycznym. Jest ustną Torą, która stoi obok Tory pisanej Mojżesza. Studiowanie jest samo w sobie aktem religijnym, najlepiej praktykowanym w parach, aby w dialogu można było zaostrzyć pytania. Współczesne badania krytyczne badają historyczny rozwój Talmudu; tradycyjne studia nadal traktują go jako żywą rozmowę, która wciąż odnosi się do teraźniejszości.

Otwarcie Talmudu jest jak wejście do pokoju, w którym rozmowa trwa już od półtora tysiąca lat i nic nie wskazuje na to, by miała się zakończyć.