Trzeciego dnia grób był pusty. To stwierdzenie stanowi sedno wiary chrześcijańskiej. Zmartwychwstanie to zmartwychwstanie Jezusa z martwych, a co za tym idzie, przyszłe zmartwychwstanie tych, którzy do Niego należą.

Autorzy Nowego Testamentu podkreślają, że wydarzenie to miało charakter cielesny. Zmartwychwstałego Jezusa można było dotknąć, mógł jeść, a jednak nie był już ograniczony zwykłymi ograniczeniami fizycznymi. Paweł traktuje zmartwychwstanie jako pierwociny większego żniwa: ponieważ Chrystus zmartwychwstał, ci, którzy w Nim umierają, również zmartwychwstaną, gdy powróci. Nadzieją nie jest uwolnienie się od ciała, lecz odkupienie ciała, przemieniona egzystencja fizyczna w odnowionym stworzeniu.

Żydowskie oczekiwanie powszechnego zmartwychwstania u kresu ery stanowiło tło, jednak chrześcijańskie roszczenie było wyjątkowe: jeden człowiek został już wskrzeszony jako początek końca. Wczesne kazania traktowały zmartwychwstanie zarówno jako fakt historyczny, jak i teologiczny punkt zaczepienia. Bez niego, jak mawiał Paweł, wiara jest daremna, a głoszenie puste.

Tradycje artystyczne i liturgiczne przetrwały do ​​dziś – kobiety przy grobie, objawienie się Marii Magdalenie, uczta w Emaus. Wyznanie wiary po prostu stwierdza fakt i przechodzi do jego konsekwencji: życia wiecznego w świecie przyszłym.