Op de derde dag was het graf leeg. Die bewering staat centraal in het christelijk geloof. De opstanding is de wederopstanding van Jezus uit de dood, en bij uitbreiding de toekomstige opstanding van hen die Hem toebehoren.

De schrijvers van het Nieuwe Testament benadrukken dat de gebeurtenis lichamelijk was. De opgestane Jezus kon aangeraakt worden, kon eten, maar was niet langer gebonden aan de gewone fysieke beperkingen. Paulus beschouwt de opstanding als de eerste vruchten van een grotere oogst: omdat Christus is opgewekt, zullen ook zij die in Hem sterven, opgewekt worden wanneer Hij terugkeert. De hoop is niet ontsnapping aan het lichaam, maar de verlossing van het lichaam, een getransformeerd fysiek bestaan ​​in een vernieuwde schepping.

De Joodse verwachting van een algemene opstanding aan het einde der tijden vormde de achtergrond, maar de christelijke bewering was uniek: één man was reeds opgewekt als het begin van het einde. In de vroege prediking werd de opstanding beschouwd als zowel een historisch feit als een theologisch scharnierpunt. Zonder de opstanding, zei Paulus, is het geloof nutteloos en de prediking zinloos.

Artistieke en liturgische tradities hebben lang stilgestaan ​​bij dit moment – ​​de vrouwen bij het graf, de verschijning aan Maria Magdalena, de maaltijd in Emmaus. De geloofsbelijdenis stelt eenvoudigweg het feit vast en gaat verder met de consequentie ervan: het leven van de toekomstige wereld.