Zachowanie prospołeczne to pozytywne, konstruktywne i pomocne działanie mające na celu przyniesienie korzyści innym. Obejmuje ono pomaganie, dzielenie się, współpracę i pocieszanie.

Zachowanie to pojawia się już na wczesnym etapie rozwoju; małe dzieci spontanicznie oferują pomoc i dzielą się zasobami w określonych warunkach. Motywy wahają się od autentycznej empatii i troski o innych, po chęć uzyskania aprobaty społecznej lub unikania poczucia winy. Czynniki sytuacyjne silnie wpływają na to, czy wystąpi działanie prospołeczne: obecność innych może rozproszyć odpowiedzialność, podczas gdy wyraźna potrzeba, postrzegane podobieństwo i niski koszt osobisty zwiększają prawdopodobieństwo udzielenia pomocy.

Uczenie się przez obserwację odgrywa kluczową rolę. Dzieci, które widzą wzorce zachowujące się prospołecznie, są bardziej skłonne do podobnych zachowań. Normy kulturowe, praktyki rodzicielskie i programy edukacyjne kładące nacisk na współpracę i empatię mogą wzmacniać tendencje prospołeczne. W wieku dorosłym wolontariat, działalność charytatywna i codzienne akty troski o innych mieszczą się w tej samej szerokiej kategorii.

Zachowanie prospołeczne ujawnia się, gdy jedna osoba podejmuje działania na rzecz drugiej, nie dążąc do uzyskania bezpośrednich korzyści osobistych.