Inteligencja ogólna, często oznaczana jako g, to wspólny czynnik, który pojawia się po jednoczesnej analizie wielu różnych testów poznawczych. Osoby, które dobrze radzą sobie z jednym rodzajem zadań umysłowych, zazwyczaj osiągają dobre wyniki w innych.

Charles Spearman jako pierwszy zidentyfikował g poprzez analizę czynnikową wyników uczniów. Odróżnił je od specyficznych zdolności, które wpływają na wyniki w poszczególnych testach. Późniejsze badania wielokrotnie wykazały dodatnią wielorakość – tendencję testów poznawczych do dodatniej korelacji między sobą – a g odpowiada za znaczną część wspólnej wariancji. Testy rozumowania abstrakcyjnego, pamięci roboczej i szybkości przetwarzania zazwyczaj obciążają g w dużym stopniu.

Biologiczne podstawy g pozostają aktywnym obszarem badań. Pomiary objętości mózgu, sprawności neuronów i integralności szlaków istoty białej wykazują umiarkowane korelacje z g. Badania bliźniąt i adopcji wskazują na znaczną dziedziczność, choć szacunki różnią się w zależności od wieku i środowiska. Krytycy twierdzą, że g jest abstrakcją statystyczną, a nie pojedynczą, podstawową jednostką, jednak jego moc predykcyjna w zakresie wyników edukacyjnych i zawodowych jest dobrze udokumentowana.

Czymkolwiek innym jest inteligencja, jej wspólnym czynnikiem jest ta część, która ujawnia się w niemal każdym wymagającym zadaniu umysłowym.