Reżim dążący do kontrolowania niemal każdego aspektu życia publicznego i prywatnego jest totalitarny. W przeciwieństwie do zwykłego autorytaryzmu, totalitaryzm mobilizuje społeczeństwo poprzez dominującą ideologię, jedną partię masową oraz wszechobecny nadzór i propagandę.

Klasycznymi przykładami są stalinowski Związek Radziecki, nazistowskie Niemcy i niektóre fazy maoistowskich Chin. Państwo ingeruje w gospodarkę, kulturę, edukację i życie rodzinne. Niezależne organizacje są niszczone lub wchłaniane. Terror i ideologia współdziałają, by wymusić konformizm i przekształcić społeczeństwo zgodnie z wizją reżimu.

Ambicje totalitarne nigdy nie są w pełni realizowane; enklawy życia prywatnego i nieformalny opór wciąż istnieją. Koncepcja ta pozostaje użyteczna dla odróżnienia maksymalnie inwazyjnych dyktatur od systemów autorytarnych, które pozostawiają szersze strefy autonomii. Ludzki koszt eksperymentów totalitarnych uczynił je centralnym, negatywnym punktem odniesienia w myśli politycznej.

Kiedy partia rości sobie prawo do władzy nad samą prawdą, zwykła polityka pozostaje w tyle.