Nagłe przemieszczenie dna morskiego – zazwyczaj w wyniku trzęsienia ziemi, ale także osuwisk lub erupcji wulkanicznych – generuje fale, które przemieszczają się przez całe baseny oceaniczne. Fale te to tsunami. W głębokich wodach są szybkie i mają małą amplitudę; w płytkich wodach przybrzeżnych zwalniają, rosną i mogą zalać brzeg z niszczycielską siłą.

Fale tsunami trwają od kilku minut do godziny, znacznie dłużej niż zwykłe fale wiatrowe. Pierwszym sygnałem na wybrzeżu może być gwałtowny spadek poziomu wody, po którym następuje seria silnych fal przybrzeżnych. Systemy ostrzegawcze wykorzystują dane sejsmiczne oraz czujniki ciśnienia przybrzeżnego lub głębinowego do wykrywania potencjalnych tsunami i publikowania alertów.

Historyczne tsunami zabiły setki tysięcy ludzi i zmieniły linie brzegowe. Przepisy budowlane, edukacja i drogi ewakuacyjne zmniejszają ryzyko w regionach narażonych na niebezpieczeństwo. Ponieważ nie da się zapobiec katastrofom, podstawowymi środkami obrony pozostają wczesne ostrzeganie i gotowość.

Tsunami może przepłynąć Ocean Spokojny w czasie krótszym niż jeden dzień i mimo to zachować niszczycielską siłę na odległych brzegach.