Plotselinge verschuivingen van de zeebodem – meestal door een aardbeving, maar ook door aardverschuivingen of vulkaanuitbarstingen – genereren golven die zich over hele oceaanbekkens verspreiden. Deze golven zijn tsunami's. In diep water zijn ze snel en hebben ze een kleine amplitude; in ondiep kustwater vertragen ze, nemen ze in hoogte toe en kunnen ze de kust met verwoestende kracht overspoelen.

Tsunami's hebben periodes van minuten tot een uur, veel langer dan gewone windgolven. Het eerste teken aan de kust kan een snelle terugtrekking van het water zijn, gevolgd door een reeks grote vloedgolven die landinwaarts trekken. Waarschuwingssystemen gebruiken seismische gegevens en druksensoren langs de kust of in de diepzee om potentiële tsunami's te detecteren en waarschuwingen te geven.

Historische tsunami's hebben honderdduizenden mensen het leven gekost en kustlijnen ingrijpend veranderd. Bouwvoorschriften, voorlichting en evacuatie routes verminderen het risico in kwetsbare gebieden. Omdat de oorzaken niet te voorkomen zijn, blijven tijdige waarschuwing en voorbereiding de belangrijkste verdedigingsmechanismen.

Een tsunami kan de Stille Oceaan in minder dan een dag oversteken en nog steeds verwoestende kracht uitoefenen op verre kusten.