Fragmenty plastiku mniejsze niż pięć milimetrów są klasyfikowane jako mikroplastik. Dostają się do oceanu już w postaci małych mikrogranulek lub włókien syntetycznych lub powstają w wyniku rozpadu większych plastikowych resztek pod wpływem światła słonecznego, fal i ścierania mechanicznego.

Mikroplastik występuje obecnie w wodach powierzchniowych, osadach głębinowych, w lodzie arktycznym oraz w organizmach organizmów, od planktonu po wieloryby. Może być połykany, potencjalnie przenosząc dodatki chemiczne lub zaadsorbowane zanieczyszczenia, a także może fizycznie blokować przewód pokarmowy. Pełne konsekwencje ekologiczne i zdrowotne tego zjawiska są nadal szacowane.

Pobieranie próbek wymaga specjalistycznych siatek, filtrów i starannej kontroli zanieczyszczeń. Identyfikacja rodzaju polimeru często wymaga metod spektroskopowych. Zmniejszenie zanieczyszczenia mikroplastikiem wiąże się z zapobieganiem przedostawaniu się do środowiska większych drobin plastiku, przeprojektowywaniem produktów, które uwalniają włókna lub granulki, oraz usprawnieniem oczyszczania ścieków. Ze względu na duże rozproszenie cząsteczek, oczyszczanie istniejących mikroplastików na jakąkolwiek znaczącą skalę jest niepraktyczne.

• Cząsteczki plastiku mniejsze niż 5 mm
• Z pierwotnych źródeł lub rozkładu większych zanieczyszczeń
• Powszechnie występujący w wodzie, osadach i organizmach
• Trudne do usunięcia po rozproszeniu