Plasticfragmenten kleiner dan vijf millimeter worden geclassificeerd als microplastics. Ze komen al klein in de oceaan terecht – als microkorrels of synthetische vezels – of ontstaan ​​door de afbraak van grotere plasticdeeltjes door zonlicht, golven en mechanische slijtage.

Microplastics worden nu aangetroffen in allerlei omgevingen, van oppervlaktewateren tot diepzeebodem, in het Arctische ijs en in de lichamen van organismen, van plankton tot walvissen. Ze kunnen worden ingeslikt, waardoor mogelijk chemische toevoegingen of geadsorbeerde verontreinigende stoffen worden overgedragen, en kunnen de spijsverteringskanalen fysiek blokkeren. De volledige ecologische en gezondheidsgevolgen voor de mens worden nog steeds in kaart gebracht.

Voor het nemen van monsters zijn speciale netten, filters en zorgvuldige beheersing van verontreinigingen nodig. Het identificeren van het polymeertype vereist vaak spectroscopische methoden. Het terugdringen van microplasticvervuiling houdt in dat grotere plastic deeltjes niet in het milieu terechtkomen, dat producten die vezels of bolletjes afgeven opnieuw worden ontworpen en dat de afvalwaterzuivering wordt verbeterd. Omdat de deeltjes zo wijdverspreid zijn, is het opruimen van bestaande microplastics op een zinvolle schaal onpraktisch.

• Plasticdeeltjes kleiner dan 5 mm
• Afkomstig van primaire bronnen of de afbraak van grotere puinresten.
• Komt veelvuldig voor in water, sediment en organismen.
• Moeilijk te verwijderen als ze eenmaal verspreid zijn.