W północnopacyficznym wirze subtropikalnym, zbieżne prądy skupiają unoszące się śmieci w rozległym obszarze, często nazywanym Wielką Pacyficzną Plamą Śmieci. Materiał ten składa się głównie z plastiku – fragmentów, sprzętu wędkarskiego i większych przedmiotów – rozproszonych w warstwie powierzchniowej, zamiast tworzyć zwartą wyspę śmieci.

Stężenia są wyższe niż w otaczających wodach, jednak zanieczyszczenia pozostają szeroko rozproszone i często zalegają tuż pod powierzchnią, co utrudnia ich dostrzeżenie ze statków lub satelitów. Organizmy mogą połknąć plastik lub się w niego zaplątać; zanieczyszczenia chemiczne mogą również przyczepiać się do cząsteczek. Podobne strefy akumulacji występują w innych wirach subtropikalnych.

Sprzątanie morza jest trudne ze względu na skalę i rozproszenie zanieczyszczeń. Zapobieganie przedostawaniu się plastiku do oceanu poprzez lepsze zarządzanie odpadami, ograniczenie plastiku jednorazowego użytku i usprawnienie odzyskiwania sprzętu połowowego jest powszechnie uważane za skuteczniejszą strategię długoterminową. Badania naukowe wciąż doprecyzowują szacunki ilości i rozmieszczenia plastiku w tym obszarze i poza nim.

Duża część plastiku rozpada się na małe kawałki, które trudniej odzyskać niż duże, widoczne przedmioty.