In de subtropische gyre van de Noord-Pacifische Oceaan concentreren samenvloeiende stromingen drijvend afval in een groot gebied dat vaak de Grote Pacifische Vuilnisbelt wordt genoemd. Het materiaal bestaat voornamelijk uit plastic – fragmenten, visgerei en grotere objecten – dat verspreid ligt over de gemengde oppervlaktelaag in plaats van een aaneengesloten eiland van afval te vormen.

De concentraties zijn hoger dan in het omringende water, maar het afval blijft wijdverspreid en bevindt zich vaak net onder het oppervlak, waardoor het moeilijk te zien is vanaf schepen of satellieten. Organismen kunnen het plastic inslikken of erin verstrikt raken; chemische verontreinigingen kunnen zich ook aan de deeltjes hechten. Vergelijkbare ophopingszones bestaan ​​in andere subtropische gyres.

Opruimen op zee is een uitdaging vanwege de omvang en de verdunning van het afval. Het voorkomen dat plastic in de oceaan terechtkomt door beter afvalbeheer, minder gebruik van plastic voor eenmalig gebruik en een betere terugwinning van visgerei wordt algemeen beschouwd als de meest effectieve strategie op de lange termijn. Wetenschappelijk onderzoek blijft de schattingen van de hoeveelheid en verspreiding van plastic in de plasticsoep en daarbuiten verfijnen.

Een groot deel van het plastic is in kleine stukjes gebroken die moeilijker te bergen zijn dan grote, zichtbare objecten.