Na zewnętrznej krawędzi szelfu kontynentalnego dno morskie gwałtownie się wznosi i opada w kierunku głębi oceanicznej. To zbocze kontynentalne opada z około 200 metrów do kilku tysięcy metrów na stosunkowo krótkim odcinku poziomym. Powszechne są nachylenia kilku stopni; miejscami zbocze jest poprzecinane podmorskimi kanionami.

Osady docierające do przerwy w szelfie mogą stać się niestabilne i kaskadowo spływać w dół zbocza w postaci prądów zawiesinowych, rzeźbiąc kaniony i tworząc stożki na wzniesieniu kontynentalnym poniżej. Samo zbocze stanowi strefę przejściową między produktywnym, nasłonecznionym szelfem a ciemną, ubogą w pożywienie otchłanią. Zespoły biologiczne szybko zmieniają się wraz z głębokością wzdłuż tego gradientu.

Stok jest również granicą dla eksploracji zasobów i drogą transportu dwutlenku węgla i zanieczyszczeń z wód przybrzeżnych do głębi oceanu. Mapowanie i pobieranie próbek stoku pozostaje trudne ze względu na strome ukształtowanie terenu i głębokość. Podmorskie osuwiska na stokach kontynentalnych mogą generować lokalne tsunami, co nadaje badaniom wymiar zagrożenia geograficznego.

Wiele z największych na świecie podmorskich kanionów przecina stok kontynentalny i dorównuje rozmiarem kanionom lądowym.