Zdolność wody morskiej do przewodzenia prądu elektrycznego zależy przede wszystkim od stężenia rozpuszczonych jonów. Przewodność służy zatem jako precyzyjny i łatwy do zmierzenia wskaźnik zasolenia. Oceanografowie podają przewodność w simensach na metr, a następnie przeliczają tę wartość na praktyczne zasolenie, stosując ustalone równania, uwzględniające również temperaturę i ciśnienie.

Nowoczesne instrumenty CTD rejestrują przewodnictwo, temperaturę i głębokość z wysoką częstotliwością podczas zanurzania w słupie wody. Uzyskane profile ujawniają strukturę masy wodnej, mieszanie i ścieżki cyrkulacji. Ponieważ czujniki przewodnictwa reagują szybko i stabilnie, stanowią one podstawę zarówno pokładowych, jak i autonomicznych obserwacji zasolenia.

Zasolenie bezwzględne, uwzględniające regionalne różnice w składzie wody morskiej, jest obecnie preferowane do precyzyjnych obliczeń gęstości, jednak przewodność elektryczna pozostaje obserwowalną wartością, na podstawie której wyznacza się zasolenie. Kalibracja względem standardowej wody morskiej zapewnia spójność w całym globalnym systemie obserwacyjnym.

Zmianę wynoszącą zaledwie kilka setnych jednostki zasolenia można łatwo wykryć za pomocą dobrze skalibrowanej celi pomiarowej przewodności.