Het vermogen van zeewater om elektrische stroom te geleiden hangt voornamelijk af van de concentratie opgeloste ionen. Geleidbaarheid dient daarom als een nauwkeurige en gemakkelijk meetbare indicator voor het zoutgehalte. Oceanografen rapporteren de geleidbaarheid in siemens per meter en zetten deze waarde vervolgens om naar praktisch zoutgehalte met behulp van vastgestelde formules die ook rekening houden met temperatuur en druk.

Moderne CTD-instrumenten registreren geleidbaarheid, temperatuur en diepte met hoge frequentie terwijl ze door de waterkolom worden neergelaten. De resulterende profielen onthullen de structuur van de watermassa, de menging en de circulatiepaden. Omdat geleidbaarheidssensoren snel en stabiel reageren, vormen ze de ruggengraat van zowel aan boord van schepen als autonome zoutgehaltemetingen.

Voor nauwkeurige dichtheidsberekeningen wordt tegenwoordig de absolute saliniteit gebruikt, die rekening houdt met regionale verschillen in de samenstelling van zeewater. De geleidbaarheid blijft echter de meetbare grootheid waaruit de saliniteit wordt afgeleid. Kalibratie met standaard zeewater zorgt voor consistentie binnen het wereldwijde observatiesysteem.

Een verandering van slechts enkele honderdsten van een zoutgehalte-eenheid kan gemakkelijk worden gedetecteerd door een goed gekalibreerde geleidbaarheidsmeter.