Kara to każda konsekwencja, która zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia następującego po niej zachowania. Dziecko, które dotknie rozgrzanego pieca i poczuje ból, jest mniej skłonne do ponownego dotknięcia go. Kierowca, który otrzyma mandat za przekroczenie prędkości, może zwolnić na tym samym odcinku drogi. Cechą charakterystyczną jest zmniejszenie częstotliwości reakcji, a nie intencja osoby wymierzającej karę.

Wyróżnia się dwie formy. Kara pozytywna dodaje zdarzenie awersyjne. Kara negatywna usuwa zdarzenie pożądane – na przykład utratę czasu przed ekranem. Obie formy mogą tłumić zachowanie, ale obie niosą ze sobą skutki uboczne. Kara może wywoływać strach, agresję lub próby ucieczki. Mówi organizmowi, czego nie robić, nie precyzując, co ma robić zamiast tego.

Z tych powodów wielu analityków zachowania preferuje wzmacnianie alternatywnych zachowań. Kara jest najskuteczniejsza, gdy jest natychmiastowa, konsekwentna i powiązana z wyraźnymi, alternatywnymi reakcjami, które są wzmacniane.

• Zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia zachowania
• Forma pozytywna dodaje bodziec awersyjny
• Forma negatywna usuwa bodziec pozytywny
• Często powoduje niepożądane skutki uboczne natury emocjonalnej

Względy etyczne i praktyczne ograniczają jego zastosowanie w praktyce.