Wielkość trzęsienia ziemi wymagała praktycznej miary liczbowej. Skala Richtera, opracowana w latach 30. XX wieku, przypisuje magnitud na podstawie logarytmu amplitudy fal sejsmicznych zarejestrowanych na standardowym sejsmografie. Każdy krok w skali całkowitej odpowiada dziesięciokrotnemu wzrostowi amplitudy fali i około 32-krotnemu wzrostowi energii.

Skala ta, pierwotnie zaprojektowana dla lokalnych trzęsień ziemi w Kalifornii, została w dużej mierze zastąpiona skalą momentu trzęsienia ziemi do użytku globalnego, zwłaszcza w przypadku bardzo dużych zdarzeń. Niemniej jednak termin „skala Richtera” nadal jest powszechnie używany w komunikacji publicznej. Magnituda jest określana na podstawie zapisów instrumentalnych, a nie obserwowanych uszkodzeń.

Trzęsienie ziemi o magnitudzie 5 jest umiarkowane; trzęsienie ziemi o magnitudzie 7 jest silne; trzęsienie ziemi o magnitudzie 9 jest rzadkie i katastrofalne. Ponieważ skala jest logarytmiczna, różnica między kolejnymi liczbami całkowitymi jest ogromna. Dokładne określenie magnitudy pozostaje kluczowym zadaniem obserwatoriów sejsmologicznych na całym świecie.

• Skala logarytmiczna wielkości trzęsienia ziemi
• Na podstawie amplitudy fali sejsmicznej
• Każdy krok ma dziesięciokrotnie większą amplitudę
• W przypadku dużych zdarzeń w dużej mierze zastąpiono je wielkością momentu obrotowego