Dźwignia finansowa oznacza wykorzystanie pożyczonych pieniędzy w celu zwiększenia potencjalnych zysków. To jak lupa zysków i strat. Zainwestuj 10 000 dolarów z własnych środków i pożycz kolejne 90 000 dolarów. Kontrolujesz 100 000 dolarów. Jeśli wartość aktywów wzrośnie o 10%, zyskujesz 10 000 dolarów z udziału w wysokości 10 000 dolarów, co daje 100% zwrotu. Jeśli spadnie o 10%, tracisz cały udział i nadal jesteś winien pożyczkę.

Dźwignia finansowa jest wszechobecna w finansach. Firmy zaciągają pożyczki, aby sfinansować ekspansję. Nabywcy domów korzystają z kredytów hipotecznych, które są formą dźwigni finansowej. Inwestorzy korzystają z rachunków zabezpieczających. Fundusze hedgingowe wykorzystują instrumenty pochodne do powiększania pozycji. Firmy private equity kupują firmy głównie zadłużone. Każde z tych zastosowań wiąże się z innym ryzykiem i regulacjami.

Niebezpieczeństwo polega na tym, że dźwignia finansowa działa w obie strony. Niewielki, niekorzystny ruch może doprowadzić do utraty kapitału własnego. Podczas kryzysu finansowego w 2008 roku nadmierna dźwignia finansowa w papierach wartościowych zabezpieczonych hipotekami przekształciła recesję na rynku nieruchomości w globalny kryzys. Organy regulacyjne nakładają obecnie limity dźwigni finansowej na banki i brokerów. Inwestorzy indywidualni muszą liczyć się z wezwaniami do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, jeśli ich pozycje spadną zbyt nisko. Dźwignia finansowa może szybko budować majątek. Może go jednak również szybciej zniszczyć. Kluczem jest świadomość, ile można stracić.

Formy powszechne

• Handel na marginesie
• Kredyty hipoteczne
• Dług korporacyjny
• Pochodne
• Wykupy kapitału prywatnego