Kontrakt terminowy to umowa kupna lub sprzedaży aktywów po określonej cenie w określonym terminie w przyszłości. Obie strony są zobowiązane do sfinalizowania transakcji. Kontrakt określa rodzaj aktywów, ich ilość, cenę oraz datę dostawy. Kontrakty terminowe są przedmiotem obrotu giełdowego i są standaryzowane, co zapewnia im płynność. Są wykorzystywane przez podmioty zabezpieczające do zarządzania ryzykiem oraz przez spekulantów do obstawiania wahań cen.

Początki są rolnicze. Rolnicy chcieli ustalić ceny upraw przed zbiorami. Kupujący chcieli zabezpieczyć dostawy. Chicago Board of Trade sformalizowała to w 1848 roku. Obecnie kontrakty futures obejmują towary, waluty, stopy procentowe i indeksy giełdowe. Większość kontraktów rozliczana jest gotówką, a nie fizyczną dostawą. Rolnik rzadko dostarcza 5000 buszli kukurydzy. Handlarz rzadko wchodzi w posiadanie 1000 baryłek ropy naftowej. Kontrakt jest zamykany przed upływem terminu ważności.

Kontrakty terminowe wykorzystują dźwignię finansową. Inwestor wpłaca niewielką marżę, często wynoszącą od 5 do 15 procent wartości kontraktu. Ta dźwignia finansowa zwiększa zyski i straty. Zmiana ceny o 1 procent może przynieść 10-procentowy zysk lub stratę na marży. To sprawia, że ​​kontrakty terminowe są ryzykowne dla niedoświadczonych inwestorów. Są one również niezbędne do zarządzania ryzykiem w rolnictwie, energetyce i finansach. To samo narzędzie służy obu celom.

Terminy kluczowe

• Aktywa bazowe
• Data ważności
• Wymagania dotyczące depozytu zabezpieczającego
• Wycena rynkowa
• Rozliczenie gotówkowe a dostawa