Trzęsienie ziemi to nagłe drżenie gruntu. Dzieje się tak, gdy naprężenia nagromadzone w skałach nagle ustępują. Skały pękają wzdłuż linii uskoku, wysyłając fale sejsmiczne we wszystkich kierunkach. Punkt pod ziemią, w którym następuje drżenie, to hipocentrum. Bezpośrednio nad nim znajduje się epicentrum.

Większość trzęsień ziemi występuje na granicach płyt tektonicznych. Płyty ocierają się o siebie, oddalają od siebie lub zderzają. Pacyficzny Pierścień Ognia, otaczający ocean, jest miejscem około 80 procent największych trzęsień ziemi na świecie. Trzęsienia ziemi mogą jednak występować daleko od krawędzi płyt, w strefach dawnej słabości. Trzęsienia ziemi w New Madrid w 1811 roku wstrząsnęły środkową częścią Stanów Zjednoczonych.

Skala zniszczeń zależy od czegoś więcej niż tylko ich wielkości. Głębokość, odległość, rodzaj gleby i przepisy budowlane – to wszystko ma znaczenie. Płytkie trzęsienie ziemi pod miastem o słabej zabudowie jest katastrofalne w skutkach. Głębokie trzęsienie ziemi na morzu może spowodować niewielkie szkody na lądzie. Tsunami, osuwiska i pożary często zabijają więcej osób niż same wstrząsy. Systemy wczesnego ostrzegania mogą dać sygnał w ciągu kilku sekund, co wystarczy, aby spowolnić pociągi i przerwać operację.

Terminy kluczowe

• Linia uskoku
• Epicentrum
• Wielkość i intensywność
• Wstrząsy wtórne
• Fale sejsmiczne