Kwaśne deszcze powstają, gdy dwutlenek siarki i tlenki azotu reagują z parą wodną w atmosferze. Powstałe kwasy siarkowy i azotowy opadają w postaci deszczu, śniegu, mgły lub suchych cząstek. Głównymi źródłami kwaśnych deszczów są elektrownie węglowe i pojazdy spalające benzynę. Problem ten osiągnął apogeum w latach 70. i 80. XX wieku, kiedy jeziora w Skandynawii i północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych stały się jałowe.

Szkody postępują powoli i kumulują się. Kwaśna woda wypłukuje aluminium z gleby, co zatyka skrzela ryb. Wypłukuje składniki odżywcze z liści i osłabia drzewa. Wżera się w wapienne budynki i marmurowe posągi. Jezioro może wyglądać na czyste i zdrowe, podczas gdy jego sieć pokarmowa załamuje się pod spodem.

Regulacje zadziałały. Poprawki do amerykańskiej ustawy o czystym powietrzu z 1990 roku zmniejszyły emisję dwutlenku siarki o ponad połowę dzięki systemowi handlu uprawnieniami do emisji. Podobne programy w Europie drastycznie zmniejszyły emisję. Jeziora w wielu regionach odbudowały się, choć pełna rekultywacja zajmuje dekady. Lekcja jest taka, że ​​problem zanieczyszczeń na duże odległości można rozwiązać, gdy rządy działają wspólnie.

Główne zanieczyszczenia

• Dwutlenek siarki z elektrowni węglowych
• Tlenki azotu z pojazdów
• Amoniak z rolnictwa
• Emisje wulkaniczne
• Hutnictwo przemysłowe