Zure regen ontstaat wanneer zwaveldioxide en stikstofoxiden reageren met waterdamp in de atmosfeer. De resulterende zwavel- en salpeterzuren vallen neer als regen, sneeuw, mist of droge deeltjes. Elektriciteitscentrales die steenkool verbranden en voertuigen die benzine verbranden zijn de belangrijkste bronnen. Het probleem bereikte een hoogtepunt in de jaren 70 en 80, toen meren in Scandinavië en het noordoosten van de Verenigde Staten steriel werden.

De schade is traag en cumulatief. Zuur water spoelt aluminium uit de bodem, waardoor de kieuwen van vissen verstopt raken. Het onttrekt voedingsstoffen aan bladeren en verzwakt bomen. Het tast kalkstenen gebouwen en marmeren beelden aan. Een meer kan er helder en gezond uitzien, terwijl het ecosysteem eronder instort.

Regulering heeft gewerkt. De Amerikaanse Clean Air Act Amendments uit 1990 hebben de uitstoot van zwaveldioxide met meer dan de helft verminderd door middel van een systeem van emissiehandel. Vergelijkbare programma's in Europa hebben de uitstoot sterk teruggebracht. Meren hebben zich in veel regio's hersteld, hoewel volledig herstel tientallen jaren duurt. De les is dat vervuiling over lange afstanden kan worden aangepakt wanneer overheden samenwerken.

Belangrijkste verontreinigende stoffen

• Zwaveldioxide afkomstig van kolencentrales
• Stikstofoxiden afkomstig van voertuigen
• Ammoniak uit de landbouw
• Vulkanische emissies
• Industriële smelterij