Wiatr i woda ścierają skały i glebę. Ten proces to erozja, która kształtuje krajobrazy przez miliony lat. Rzeki rzeźbią kaniony. Fale podmywają klify. Lodowce kruszą doliny. Wiatr zdziera wierzchnią warstwę gleby z suchych pól. Erozja jest zjawiskiem naturalnym i ciągłym, ale działalność człowieka często ją przyspiesza. Karczowanie roślinności wystawia glebę na działanie deszczu i wiatru. Nadmierny wypas powoduje zagęszczenie gruntu i zniszczenie korzeni, które utrzymują glebę na miejscu. Place budowy tracą tony osadów do pobliskich strumieni. Rezultatem jest utrata gruntów rolnych, zablokowanie dróg wodnych i zniszczenie ekosystemów.

Erozja gleby jest najpoważniejszą formą erozji dla człowieka. Warstwa wierzchnia gleby formuje się powoli, często przez stulecia. Zmywana, traci żyzność. Burza pyłowa lat 30. XX wieku na amerykańskich Wielkich Równinach była jaskrawym przykładem. Susza, głęboka orka i usuwanie rodzimych traw połączyły się, wywołując potężne burze pyłowe, które zmusiły setki tysięcy ludzi do przesiedlenia. W odpowiedzi rząd USA powołał Służbę Ochrony Gleby (Soil Conservation Service) i promował praktyki takie jak orka poziomicowa i wiatrochrony.

Najczęstsze przyczyny

• Wylesianie i usuwanie roślinności.
• Nadmierny wypas bydła.
• Intensywna orka i monokultura.
• Budownictwo i budowa dróg.

Erozja nie zawsze jest drastyczna. Pole może stracić milimetr gleby rocznie, a nikt tego nie zauważy, dopóki plony nie spadną po dziesięcioleciach.