W 1975 roku naukowcy zebrali się w Asilomar w Kalifornii, aby omówić ryzyko związane z rekombinowanym DNA. Uzgodnili moratorium na niektóre eksperymenty do czasu wprowadzenia wytycznych bezpieczeństwa. To spotkanie ustanowiło zasadę bezpieczeństwa biologicznego: praktyki i środki zapobiegające szkodom wyrządzanym przez czynniki biologiczne. Zasada ta do dziś kieruje laboratoriami, szpitalami i zakładami bioprodukcji.

Poziomy bezpieczeństwa biologicznego wahają się od 1 do 4. BSL-1 dotyczy czynników stanowiących minimalne ryzyko, takich jak niepatogenna E. coli. BSL-2 dotyczy czynników wywołujących umiarkowane choroby, takich jak Salmonella i HIV. BSL-3 dotyczy czynników, które mogą powodować poważne choroby drogą wziewną, takie jak gruźlica i SARS-CoV-2. BSL-4 dotyczy najniebezpieczniejszych czynników, takich jak Ebola i Marburg, na które nie ma lekarstwa. Każdy poziom określa środki kontroli technicznej, środki ochrony indywidualnej i praktyki pracy.

Bezpieczeństwo biologiczne nie dotyczy tylko laboratoriów. Dotyczy szpitali, gdzie personel zajmuje się pacjentami zakaźnymi. Dotyczy rolnictwa, gdzie organizmy modyfikowane genetycznie mogą się wydostać. Dotyczy bioprodukcji, gdzie zanieczyszczenie może zepsuć partię i zaszkodzić pracownikom. Wspólnym mianownikiem jest hermetyzacja: utrzymanie czynników biologicznych tam, gdzie ich miejsce.

Naruszenia bezpieczeństwa biologicznego są rzadkie, ale mają poważne konsekwencje. Zakażenie nabyte w laboratorium, uwolnienie zmodyfikowanego organizmu lub skażenie mogą mieć poważne konsekwencje. Przepisy istnieją, ponieważ ryzyko jest realne.