In 1975 kwamen wetenschappers bijeen in Asilomar, Californië, om de risico's van recombinant-DNA te bespreken. Ze kwamen overeen om bepaalde experimenten tijdelijk stop te zetten totdat er veiligheidsrichtlijnen waren opgesteld. Tijdens die bijeenkomst werd het principe van bioveiligheid vastgelegd: de procedures en maatregelen die schade door biologische agentia voorkomen. Dit principe is tot op de dag van vandaag leidend voor laboratoria, ziekenhuizen en biofarmaceutische productiebedrijven.

Biosafety levels variëren van 1 tot 4. BSL-1 is bedoeld voor agentia die een minimaal risico vormen, zoals niet-pathogene E. coli. BSL-2 is bedoeld voor agentia die matige ziekteverschijnselen veroorzaken, zoals salmonella en hiv. BSL-3 is bedoeld voor agentia die ernstige ziekteverschijnselen kunnen veroorzaken door inademing, zoals tuberculose en SARS-CoV-2. BSL-4 is bedoeld voor de gevaarlijkste agentia, zoals ebola en marburg, waarvoor geen behandeling bestaat. Elk niveau specificeert technische beheersmaatregelen, persoonlijke beschermingsmiddelen en werkmethoden.

Bioveiligheid gaat niet alleen over laboratoria. Het is ook van toepassing op ziekenhuizen, waar personeel met besmette patiënten omgaat. Het is van toepassing op de landbouw, waar genetisch gemodificeerde organismen kunnen ontsnappen. Het is van toepassing op de biofabricage, waar besmetting een hele partij kan verpesten en werknemers in gevaar kan brengen. De rode draad is inperking: biologische agentia moeten op hun plaats blijven.

Schendingen van de bioveiligheid zijn zeldzaam, maar kunnen ernstige gevolgen hebben. Een in het laboratorium opgelopen infectie, de vrijlating van een gemodificeerd organisme of een besmettingsincident kunnen ernstige gevolgen hebben. De regels bestaan ​​omdat de risico's reëel zijn.